Yvostar`s weblog
Menu
 Home
 Archief
 Contact
Links
Zoeken in weblog

6 september 2010
Humor is leed in verteerbare vorm

Mijn eerste nachtdienst gedaan! Zonder noodzaak, maar gewoon uit belangstelling voor de gang van zaken Ďs nachts. Elke ochtend staat de medicatie voor de hele dag weer klaar, zijn er administratieve zaken verwerkt, verpleegevaluaties geschreven, enz. Op elke afdeling zijn die werkzaamheden weer anders georganiseerd, en ik neem graag een kijkje in de keuken. Mijn voorbereiding op een doorwaakte nacht bestond uit: zeer laat gaan slapen (lees: tot diep in de nacht een opdracht uitwerken), dan zou ik de volgende dag zo laat mogelijk opstaan, zodat ik de nacht daarop goed wakker zou kunnen blijven. Tot en met het maken van de opdracht ging alles volgens plan, maar vervolgens werd ik wakker na drie uur slaap, en kon het verder wel schudden. Ik geef toe dat ik aan het eind van de nachtdienst watjes in mijn hoofd had.
Op weg naar huis verheugde ik mij niet alleen op mijn bed, maar ook op de file, die op dat tijdstip altijd in de andere richting staat. En waar ik gewoonlijk dus ook zelf in sta. En ja hoor! Kilometers lang had ik zicht op stilstaand blik, terwijl ik fijn door kon rijden. So sielug, je sult er maar staanÖ

Het forensen is sowieso een heel prominent aspect van mijn werk. Ik heb al het een en ander meegemaakt onderweg, ben niet altijd heel overgekomen en ook de auto of fiets zijn wel eens stuk gegaan. Soms gebeurt er iets grappigs, zoals laatst op een zaterdagnacht toen ik uit de late dienst kwam. Nog maar net onderweg naar huis reed ik een verkeersfuik in; ome pliesie op alcoholcontrole. Ze verwachtten nogal wat klandizie, want vier agenten gewapend met blaaspijpjes stonden klaar om dronken torretjes te vangen. In mijn auto stonk het overtuigend naar alcohol, want ik had vlak daarvoor mijn handen royaal gesopt in de Sterillium. Maar ik blies 0 en kreeg een fijne BOB-sleutelhanger. En een ontzettende lachkriebel, die ik ingehouden heb totdat ik weer door kon rijden.

De humor zit toch vaak in kleine dingen. Op de afdeling is het leed per gros te vinden, maar soms piept er een flintertje levenskunst tussendoor. Zoals bij de meneer met Korsakov die beweerde dat die dag zijn moeder jarig was. "Dus geef mij maar een flesje bier." Wij: "Meneer, dat kan toch niet, we hebben hier geen flesjes bier." Meneer: "Geeft niks hoor, een blikje is ook goed."

Maar niet alleen de patiŽnten zijn wel eens een beetje maf; bezoek kan er ook wat van. Als er iemand de afdeling op komt en allerlei vragen begint te stellen (over een patiŽnt) zonder zichzelf even voor te stellen, voel ik mijn stekels overeind gaan staan. ĎWie is u, en wat doet u hier?í om maar even een legende te citeren. Ik heb mij voorgenomen om me in het vervolg niet meer te laten overvallen door verwarring, maar gewoon te zeggen: ďOgenblikje, ik kijk even in de agendaÖ Ah, u komt voor de blaasspoeling?Ē

Inderdaad, ik vermaak mij prima!

06-09-2010 | Link | Verpleging-BBL


Deze weblog is powered by Argeweb