Yvostar`s weblog
Menu
 Home
 Archief
 Contact
Links
Zoeken in weblog

26 oktober 2009
Langverwacht nieuws

Met nog ruim twee maanden te gaan op de huidige stageplaats, richt ik mijn blik toch al vooruit naar het vervolg. De brief erover werd al een tijdje verwacht, maar nu is er dan echt een antwoord op de vraag "waar ga ik hierna heen?" Mijn blijdschap is groot, want ik ga zes maanden naar de plek waar ik ook mijn eerste snuffelweek* heb doorgebracht, naar de forensische psychiatrie! Ik was daar zeer onder de indruk van de methodiek, hoe je op een zekere afstand toch iemand kunt verplegen. Het is in alles zo ongeveer het tegenovergestelde van wat ik nu doe. De zorg voor ouderen is nogal nabij, inlevend, en je kunt er veel van jezelf in kwijt. Dat wordt straks anders, want op de afdeling waar ik heen ga is de zorg aan vrij strikte regels gebonden (werkelijk Šlles heeft een reden) en 'afspraak is afspraak' staat als Regel Een bovenaan. Gezien deze zorgcategorie zou de training van agressiehantering en -preventie wel eens eerder van pas kunnen komen dan ik twee weken geleden kon denken!

Het leren gaat onverminderd voort. Inmiddels mag ik de eerste injecties toedienen (subcutaan, voor wie het weten wil) en de rest zit eraan te komen. Met de uitvoering van mijn leerplan schiet het op, en de reacties die ik krijg zijn positief.
Het klinkt misschien alsof het allemaal gemakkelijk gaat, maar zo simpel is het niet. In de afgelopen weken heb ik erg veel gewerkt en nauwelijks tijd gehad om op adem te komen. (Je raadt het al; vrijwel al het huiswerk voor de komende lessen moet nog gedaan worden...) In zulke drukte, met zelf een gammele snotkop, is het soms moeilijk om de gang er in te houden.
Het is herfst. Diverse bewoners zijn boven hun theewater geraakt en flink aan het wiebelen geslagen, waardoor er veel onderlinge interactie is. Heftige botsingen waarin je als verplegende ook wel eens de volle laag krijgt. Daar raken dan weer Šndere bewoners door van streek, ook al weten ze wel wie het zegt. Zoals een zachtaardige meneer tegen me zei: "Je moet het allemaal maar vreten." Dan is het belangrijkste, ervoor te zorgen dat hij geen last heeft van iets waar ik tegen moet kunnen. Natuurlijk hoef ik niet alles te pikken, maar de kunst is om zodanig te reageren dat degene met commentaar zich toch erkend voelt in zijn mening. Het is een soort spel, maar wel een met lastige regels. Ik moet maar hard blijven oefenen.
NB: de bewoner die haar gram tegen me uitte kwam later weer naar me toe, en zei dat het juist bedoeld was als compliment en waardering voor de zorg. Toen zat ik pas echt met mijn oren te klapperen.

Gelukkig kan ik ook naar mijn volgende werkplek een gedeelte van de route blijven fietsen. Dat is voor mij dť methode om alle onzin, waanzin en werklading kwijt te raken. Zolang ik kan fietsen gaat het met mij wel goed.


*De logjes die ik schreef naar aanleiding van mijn eerste snuffelweek kun je nog lezen bij 28 oktober 2008 en 1 november 2008.

26-10-2009 | Link | Verpleging-BBL


Deze weblog is powered by Argeweb